Het stille eenzame moment. - / The quiet solitary moment. -

Daar zit je dan. Het grootste feest waarop jij altijd al op had gewacht. Jouw zestiende verjaardag, groots gevierd. Honderden mensen uitgenodigd, honderden mensen aanwezig.
Behalve hij. Hij die bovenaan je lijst staat, de persoon die alles voor je betekent. Deze is er niet.

Je wordt meegesleurd op de dansvloer, meegesleurd om even een shotje naar achter te gooien, meegesleurd om van je feest te genieten. Dit doe je. Omdat zij het willen, maar na vijf minuten is het alweer voorbij.
Daarna kruip je namelijk weer terug. Je kruipt terug naar je plekje en je kijkt met hoop en veel gemis naar buiten.
Zal hij nog komen?
Hij.
Hij.

Je wordt het podium op gevraagd. Dit is jouw moment. Iedereen klapt voor je, iedereen zingt voor je.
Maar jij bent er niet. Niet met je gedachtes, niet met je gevoelens.
Je bent afgesloten van de wereld, voor jou is alles helemaal stil. Je gedachtes zijn ergens anders. Jij denkt aan hem. Hij die het feest mooi zal maken, je avond compleet.

Na het zingen trek je jezelf weer terug. Je rent door al jouw honderden uitgenodigden, al jouw honderden aanwezigen heen. Rennend, met een en al stilte en eenzaamheid om je heen, ben je op weg naar de uitgang.
Jij bent de eerste die het feest verlaat. Jouw eigen feest.
Je moet weg. Je moet weg.

Je rent over de weg in de stromende regen, zo hard als je maar kan. Je moet weg. Je valt. Maar dat kan je niks schelen.
Je barst in tranen uit.

Daar zit je dan. Buiten op de weg, in de kou, in de regen. Met een gevoel van hoop en een gevoel van gemis.

Daar zit je dan. Levend in een stil en eenzaam moment.

[vierentwintigfebruaritweeduizendennegen] – [17:20]


Translation:

There you are. The biggest party where you had waited for a long time. Your sixteenth birthday, spectacularly celebrated. Hundreds of people invited, hundreds of present people. Except him. He who stands on top of your list, the person who means everything for you. He is not here.

You are swept away on the dancing floor, swept away to throw shotje just as to, swept away of your celebrates to enjoy. You do. Because they want it, but after five minutes it is already over. You crawl back afterwards. You crawl to your place and you look outside with hope and much lack.
Will he still come?
He.
He.

You been pulled on the stage. This is your moment. Everyone applauds for your, everyone sings for your. But you are not there. Not with your thoughts, not with your feelings. You are locked of the world, everything is entirely quiet. For you. Your thoughts are somewhere else. You think of him. He, who will make the part beautiful, your evening completely.

After the singing you pull yourself back. You run away between all your hundreds of invitees, between all your hundreds of present people. Running away, with only silence and loneliness, to the exit. You are the first who leaves the party. Your own party.
You must gone. You must gone.

You are running on the road in the flowing rain, as fast as you can.
You must gone. You fall. But you don’t care.
You cry.

There you are. Outside on the road, in the cold, in the rain. With a feeling of hope and a feeling of lack.

There you are. Living in a quiet and solitary moment.
-—————————————————————————————————————————————————-

Sorry for my grammar, word choice, etc. I’m not a star in English.
Love,
Melanie.

Het stille eenzame moment. - / The quiet solitary moment. -

MelanieChrissy

Joined December 2008

desktop tablet-landscape content-width tablet-portrait workstream-4-across phone-landscape phone-portrait
desktop tablet-landscape content-width tablet-portrait workstream-4-across phone-landscape phone-portrait

10% off

for joining the Redbubble mailing list

Receive exclusive deals and awesome artist news and content right to your inbox. Free for your convenience.